جریان های نقدی

2-3-1 جریان های نقدی

وجه نقد از منابع مهم و حیاتی هر واحد انتفاعی است و ایجاد توازن بین وجوه نقد در دسترس و نیازهای نقدی مهم ترین عامل سلامت اقتصادی هر واحد انتفاعی است. وجه نقد از طریق عملیات عادی و سایر منابع تأمین مالی به واحد انتفاعی وارد می شود و برای اجرای عملیات، پرداخت سود، بازپرداخت بدهی ها و گسترش واحد انتفاعی به مصرف می رسد. سرمایه گذاران و اعتباردهندگان برای برآورد گردش آتی وجوه نقد در یک واحد انتفاعی مشخصاً به تأثیر فعالیت های حاصل از عملیات عادی، فعالیت های تأمین مالی و سرمایه گذاری بر گردش وجه نقد اهمیت می دهند. براساس بیانیه هیأت استانداردهای حسابداری مالی هدف از گزارشگری مالی خارجی فراهم آوردن اطلاعات است، به نحوی که کاربران یا استفاده کنندگان بتوانند مقدار، زمان بندی و ریسک جریا نهای نقدی آتی مؤسسه را ارزیابی کنند ( گاررود و هادی، 1998). حسابداری تعهدی تلاش دارد تا مجموعه معاملات و سایر رویدادها را در طول همان دوره ای که آن معاملات و رویدادها اتفاق افتاده اند ثبت کند و همچنین به واسطه باز بودن دست مدیریت در دستکاری اطلاعات مربوط به حسابداری تعهدی از عینیت کافی برخوردار نیست. در حالی که اگر سیستم حسابداری برمبنای دریافت و پرداخت نقدی شکل گیرد نه تنها از عینیت کافی برخوردار است، بلکه قابل فهم خواهد بود و نیازی به مفروضات و استدلال های پیچیده و مبهم برای درک اطلاعات نیست. جریان های نقدی نسبت به سود و اقلام تعهدی مبنای بهتری برای تصمیم گیری سرمایه گذاران است، به نحوی که
سرمایه گذاران تا حد بسیار زیادی به پیش بینی جریان های نقدی به دلیل اینکه عینی و احتمال دستکاری آن کم است واکنش مثبت نشان میدهند (خدادادی و جان جانی، 1389). با توجه به اهمیت اطلاعات مربوط به جریان های نقدی، هیأت استانداردهای حسابداری مالی(FASB) در استاندارد حسابداری شماره 95 هدف از این اطلاعات را کمک به سرمایه گذاران، بستانکاران و سایر استفاده کنندگان در ارزیابی موارد زیر بیان میکند (هیأت استانداردهای حسابداری مالی،1987): توانایی شرکت در ایجاد جریان های نقدی مثبت در آینده، توانایی شرکت برای پرداختن تعهدات، پرداخت سود سهام و نیاز شرکت برای تأمین مالی خارجی، دلایل وجود اختلاف بین سود خالص و دریافت و پرداخت های نقدی، جنبه های نقدی و غیرنقدی رویدادهای سرمایه گذاری و تأمین مالی شرکت درطول دوره مالی. کمیته تدوین استانداردهای بین المللی حسابداری(IASC) در استاندارد حسابداری شماره 7 بیان میکند که اطلاعات مربوط به جریان های نقدی بایستی برای استفاده کنندگان صورت های مالی به منظور ارزیابی توانایی واحد تجاری در ایجاد وجوه نقد و نیازهای آن در استفاده از این وجوه سودمند باشد. همچنین، تصمیم های اقتصادی استفاده کنندگان مستلزم ارزیابی توانایی واحد تجاری در ایجاد، زمانبندی و اطمینان از این وجوه می باشد (کمیته تدوین استانداردهای بین المللی حسابداری،1993). پابلو فرناندز(2010) اعتقاد دارد یک اصل حسابداری و مالی وجود دارد که اگر چه نمی‌توان آن را به‌طور مطلق صحیح دانست، اما می‌توان آن را به‌عنوان دیدگاهی خوب به شمار آورد. آن اصل، این است ‌که سود خالص فقط یک عقیده، اما جریان وجوه نقد یک واقعیت است. جریان وجوه نقد(Cash Flow) در واقع انتقال منابع مالی (پول نقد) به درون سازمان یا پروژه یا خروج آن اطلاق می شود. جریان وجوه نقد در صورتهای مالی تحت عنوان صورت جریان وجوه نقد منعکس
می شود. آنچه برای تمامی استفاده کنندگان از جمله سهامداران، بستانکاران، مدیریت، اعتباردهندگان، حسابرسان و دولت و … اهمیت دارد وجه نقد است. همانطور که FASB بیان می کند گزارشات مالی باید اطلاعاتی را برای استفاده کنندگان تهیه کنند تا آنان بتوانند مبلغ، زمان و عدم اطمینان (ریسک ) وجوه نقد مورد انتظار خود را برآورد کنند. وجه نقد یکی از مهمترین دارایی های واحد تجاری است. سرمایه گذاران، اعتباردهندگان و سایر ذی نفعان برای ارزیابی واحد تجاری به توانایی آن در ایجاد و افزایش وجه نقد اهمیت زیادی می­دهند (عبدی، 1377). اطلاعات تاریخی صورت جریان وجه نقد معیاری است که می تواند در سنجش عملکرد گذشته شرکت و نیز قضاوت نسبت به منابع، زمان و میزان اطمینان از تحقق جریان های نقدی آتی به استفاده کنندگان کمک کند. در بسیاری از تصمیمات مالی، مدل های ارزش گذاری اوراق بهادار، روش های ارزیابی طرح های سرمایه ای، طرح های پاداش مدیریت، قراردادهای وام و غیره، جریانهای نقدی نقش محوری دارد. در مفاهیم نظری گزارشگری مالی ایران آمده است: ” اتخاذ تصمیمات اقتصادی توسط استفاده کنندگان صورت های مالی مستلزم ارزیابی توان واحد تجاری برای ایجاد وجه نقد و قطعیت ایجاد آن است. ارزیابی توان ایجاد وجه نقد از طریق تمرکز بر وضعیت مالی، عملکرد مالی و جریان های نقدی واحد تجاری و استفاده از آنها در پیش بینی جریان های نقدی مورد انتظار و سنجش انعطاف پذیری مالی، تسهیل می گردد (سازمان حسابرسی، 1388). هرچند در ایران، سابقه تهیه صورت جریان وجوه نقد و گزارش خالص وجوه نقد حاصل از عملیات در مقایسه با تهیه صورت سود و زیان و گزارش سود کمتر است؛ اما نگاهی به روند تغییرات طی سال های اخیر نشان می دهد که محتوای اطلاعاتی وجه نقد حاصل از عملیات برای سرمایه گذاران در حال افزایش است (تهرانی و محسنی اصل، 1385).

پیش بینی جریانهای نقدی و تغییرات آن به عنوان یک رویداد اقتصادی از دیرباز مورد علاقه
سرمایه گذاران، مدیران، اعتباردهندگان و محققین بوده است. این توجه ناشی از کاربرد جریانهای نقدی در مدل های ارزشیابی سهام، ارزیابی توان پرداخت سود سهام، کارمزد و سایر تعهدات، ارزیابی ریسک، ارزیابی عملکرد واحد تجاری و وظیفه مباشرت مدیریت، ارزیابی نحوه انتخاب روشهای حسابداری توسط مدیریت و استفاده از جریانهای نقدی جهت اتخاذ تصمیمات سودمند و مرتبط با مدلهای تصمیم گیری میباشد. حال اگر بتوان جریان های نقدی را به نحو مناسبی پیش بینی کرد، بخش قابل توجهی از نیازهای اطلاعاتی مرتبط با جریانهای نقدی تامین خواهد شد (عرب مازار یزدی و صفرزاده، 1386). وضعیت نقدینگی آتی واحد تجاری، به توانایی واحد تجاری در تامین وجه نقد مورد نیاز به منظور تسویه تعهدات در سررسید و دیگر نیازهای نقدی بستگی دارد، که این موضوع بر قیمتهای بازار اوراق بهادار واحد تجاری اثرگذار می باشد. بنابراین گزارشگری مالی باید اطلاعاتی فراهم سازد که سرمایه گذارن، اعتباردهندگان و سایر افراد ذینفع بتواند مبلغ، زمان بندی و عدم اطمینان موجود در رابطه با جریان های نقدی آتی را مورد ارزیابی قرار دهند (هیئت استانداردهای حسابداری مالی، 1987). اطلاعات تاریخی مربوط به جریانهای نقدی می تواند در قضاوت نسبت به مبلغ، زمان و میزان اطمینان از تحقق جریان های نقد آتی به استفاده کنندگان صورتهای مالی کمک کند. اطلاعات مزبور بیانگر چگونگی ارتباط بین سودآوری واحد تجاری و توان آن جهت ایجاد وجه نقد و در نتیجه مشخص کننده کیفیت سود تحصیل شده توسط واحد تجاری می باشد. علاوه بر این، تحلیل­گران و دیگر استفاده کنندگان اطلاعات مالی اغلب به طور رسمی یا غیر رسمی مدل هایی برای ارزیابی و مقایسه ارزش فعلی جریان های نقد آتی به کار می برند. اطلاعات تاریخی مربوط به جریان وجه نقد می تواند جهت کنترل میزان دقت ارزیابی های گذشته مفید واقع شود و رابطه بین فعالیت های واحد تجاری و دریافت ها و پرداخت های آن را نشان دهد. هم چنین ارزیابی فرصت ها و مخاطرات فعالیت تجاری و وظیفه مباشرت نیز با استفاده از جریانهای نقد عملیاتی امکان­پذیر می باشد (سازمان حسابرسی، 1381). اگر چه سود حسابداری همچنان به عنوان یکی از ابزارهای اندازه گیری سودآوری واحدهای تجاری مورد استفاده قرار می گیرد، اما سرمایه گذاران امروزه بیش از پیش، بدنبال اطلاعاتی در مورد جریانهای نقدی عملیاتی آتی می باشند. از همین رو انجمن حسابداران رسمی امریکا(1994) به واحدهای تجاری پیشنهاد می کند که جریان های نقد عملیاتی حاصل از فعالیت های اصلی و غیر اصلی خود را در صورت های مالی به تفکیک نشان دهند، چرا که جریان های نقدی اصلی، معمولا از فعالیت ها و رویدادهای تکراری حاصل می شود و توان پیش بینی بیشتری دارد. اما موضوعی که در اینجا قابل تامل
می باشد عدم معرفی جریان های نقدی اصلی و غیراصلی توسط افراد حرفه ای و مجامع دانشگاهی است و بنابراین به منظور تعریف جریان های نقدی اصلی از یک تعریف موازی با درآمدها و هزینه های اصلی و غیر اصلی واحد تجاری بهره برده شده است ( چنگ و هولی، 2008). بهر حال همان طور که اشاره گردید، پیش بینی جریان های نقدی آتی از مباحث مورد توجه سرمایه گذاران، اعتباردهندگان، مدیران و
تحلیل گران مالی و سایر استفاده کنندگان می­باشد. اما در تمامی مدل های پیش بینی جریانهای نقدی آتی از جمع کل جریانهای نقد عملیاتی استفاده شده است. حتی در تحقیقات اخیر، اجزای تعهدی به تفکیک در مدلها وارد شده اند و باعث بهبود در توانایی پیش بینی این مدلها گردیده­اند. در جهت همین بهبودها و افزایش توان این مدلها در پیش بینی جریان های نقدی آتی، علاوه بر تفکیک اجزای تعهدی، اجزای جریانهای نقد عملیاتی نیز به بخش های با اهمیت تفکیک شده اند تا بتوان عملکرد این مدلها را بهبود بخشید. مشابه با مفاهیم مربوط به درآمدهای اصلی و غیر اصلی واحدهای تجاری و در دسترس بودن اطلاعات (چرا که اکثر شرکت ها از روش غیر مستقیم در تهیه صورت جریان وجه نقد استفاده می کنند) تعریف جریان های نقدی عملیاتی اصلی و غیر اصلی موازی با همین تعریف در مورد درآمدها و هزینه های واحد تجاری می باشد. بدین ترتیب جریانهای نقدی عملیاتی اصلی در این تحقیق، جریانهای نقدی مربوط به فروشها، بهای تمام شده کالای فروش رفته و هزینه های عملیاتی معرفی گردیده است و جریان های نقدی غیر اصلی مربوط به مالیات، کارمزدها و سایر هزینه ها می باشد. این گونه به نظر می رسد که جریانهای نقدی عملیاتی اصلی از قدرت بیشتری در پیش بینی، نسبت به جریان های نقدی عملیاتی غیراصلی برخوردار می باشند. هم چنین این تفکیک می تواند باعث کاهش در خطاهای پیش بینی مدلهای برآوردی گردد و به عبارت دیگر توان پیش بینی مدل های مورد بحث را افزایش دهد. پیش بینی جریانهای نقدی برای استفاده کنندگان درون و برون سازمانی دارای اهمیت ویژه ای است. مهمترین هدف گزارشگری مالی ارایه اطلاعات برای پیش بینی جریان های نقدی بیان شده است. برخی از صاحب نظران و مراجع تدوین کننده مبانی نظری و هدف های گزارشگری مالی بر این باورند که با استفاده از سود حسابداری و اجزای آن می توان جریان های نقدی را پیش بینی نمود (ثقفی و هاشمی، 1383). اطلاعات مربوط به جریانهای نقدی می تواند در ارزیابی کیفیت سودآوری واحد انتفاعی سودمند واقع شود و کیفیت سودآوری به نزدیکی سود به جریان وجوه نقد و همبستگی با آن اشاره دارد. هر قدر همبستگی بین سود و جریان های وجوه نقد مرتبط با آن بیشتر باشد کیفیت سودآوری بالاتر خواهد بود. جریان های نقدی ناشی از فعالیتهای عملیاتی یکی از شاخص های اصلی ارزیابی توان واحد تجاری جهت بازپرداخت وام ها و حفظ توان عملیاتی واحد تجاری و پرداخت سود سهام بدون استفاده از منابع برون سازمانی می باشد. در صورتیکه بعضی از جریان های نقدی را نتوان به یک سرفصل خاص محدود کرد چنین اقلامی به عنوان جریان های نقدی ناشی از فعالیت های عملیاتی طبقه بندی می شوند (تاری وردی، 1389).اطلاعات مربوط به جریانهای نقدی می تواند به افراد تصمیم گیرنده در خصوص ارزیابی نقدینگی و توان بازپرداخت بدهیهای یک واحد تجاری یاری رساند. در ضمن این اطلاعات می تواند، در سنجش فرصت ها و مخاطرات واحد تجاری و وظیفه مباشرت مدیریت، مفید وا قع شود (عرب مازیار یزدی، 1386)

اطلاعات‌ تاریخی‌ مربوط‌ به‌ جریان‌ وجوه نقد می‌تواند در قضاوت‌ نسبت‌ به‌ مبلغ‌، زمان‌ و میزان‌ اطمینان‌ از تحقق‌ جریانهای‌ وجوه نقد آتی‌ به‌ استفاده‌کنندگان‌ صورتهای‌ مالی‌ کمک‌ کند. اطلاعات‌ مزبور، بیانگر چگونگی‌ ارتباط‌ بین‌ سودآوری‌ واحد تجاری‌ و توان‌ آن‌ جهت‌ ایجاد وجه نقد و در نتیجه‌ مشخص‌کننده‌ کیفیت‌ سود تحصیل‌ شده‌ توسط‌ واحد تجاری‌ است‌. علاوه‌ بر این‌، تحلیل‌گران‌ و دیگر استفاده‌کنندگان‌ اطلاعات‌ مالی‌ اغلب‌ به‌ طور رسمی‌ یا غیررسمی‌ مدلهایی‌ را برای‌ ارزیابی‌ و مقایسه‌ ارزش‌ فعلی‌ جریانهای‌ وجه نقد آتی‌ واحدهای‌ تجاری‌ به‌ کار می‌برند. اطلاعات‌ تاریخی‌ مربوط‌ به‌ جریان‌ وجوه نقد می‌تواند جهت‌ کنترل‌ میزان‌ دقت‌ ارزیابیهای‌ گذشته‌ مفید واقع‌ شود و رابطه‌ بین‌ فعالیتهای‌ واحد تجاری‌ و دریافتها و پرداختهای‌ آن‌ را نشان‌ دهد. ارزیابی‌ فرصتها و مخاطرات‌ فعالیت‌ تجاری‌ و وظیفه‌ مباشرت‌ مدیریت‌ مستلزم‌ درک‌ ماهیت‌ فعالیت‌ تجاری‌ از جمله‌ نحوه‌ ایجاد و مصرف‌ وجه نقد توسط‌ واحد تجاری‌ است‌. ترازنامه‌، صورتهای‌ عملکرد مالی‌ و صورت‌ جریان‌ وجوه نقد تواماً اطلاعاتی‌ را در مورد وضعیت‌ مالی‌، عملکرد مالی‌ و همچنین‌ نقدینگی‌، توانایی‌ بازپرداخت‌ بدهیها و انعطاف‌پذیری‌ مالی‌ فراهم‌ می‌آورند. بدین‌لحاظ‌ ایجاد ارتباط‌ بین‌ اطلاعات‌ مندرج‌ در صورت‌ جریان‌ وجوه نقد و اطلاعات‌ ارائه‌ شده‌ در صورتهای‌ مالی‌ اساسی‌ دیگر حائز اهمیت‌ است‌. اگرچه‌ صورت‌ جریان‌ وجوه نقد اطلاعاتی‌ را درباره‌ جریانهای‌ وجه نقد واحد تجاری‌ طی‌ دوره‌ مالی‌ مورد گزارش‌ ارائه‌ می‌کند، لیکن‌ اطلاعات‌ مزبور جهت‌ ارزیابی‌ جریانهای‌ آتی‌ وجـه نقـد کفایت‌ نمی‌کنـد. برخی‌ جریانهـای‌ وجـه نقـد ناشـی از معاملاتی‌ است‌ کـه‌ در دوره‌های‌ مالی‌ قبل‌ رخ‌ داده‌ و بعضاً انتظار می‌رود منجر به‌ جریانهای‌ وجه نقد دیگری‌ در یکی‌ از دوره‌های‌آتی‌ گردد. بدین‌ لحاظ‌ برای‌ ارزیابی‌ جریانهای‌ وجه نقد آتی‌، صورت‌ جریان‌ وجوه نقد معمولاً باید توأم‌ با صورتهای‌ عملکرد مالی‌ و ترازنامه‌ مورد استفاده‌ قرار گیرد. از آنجا که‌ صورت‌ جریان‌ وجوه نقد تحت‌ تأثیر برخوردهای‌ متفاوت‌ حسابداری‌ درخصوص‌ معاملات‌ و رویدادهای‌ یکسان‌ در سطح‌ واحدهای‌ تجاری‌ مختلف‌ نیست‌، ارائـه‌ آن‌ قابلیت‌ مقایسه‌ جنبه‌ عملیاتی‌ عملکرد مالی‌ واحدهای‌ تجاری‌ مختلف‌ را افزایش‌ می‌دهد (استاندارد حسابداری شماره 2، صورت جریان وجه نقد).

در مواردی که واحد تجاری با کمبود جریان نقدی عملیاتی مواجه ا ست، مدیران سعی دارند تا این کمبود را به واسطه کنترل اقلام تعهدی و یا از طریق افزایش خریدهای نسیه و یا افزایش استهلاک، جبران و آن را مثبت نشان دهند و سپس از این طریق مدیریت نمایند.از اولین مطالعات انجام شده در این خصوص، می توان به مطالعات آلی در سال 1994 اشاره نمود، که وی در تحقیقات خود متوجه گردید، تغییرات کوچک در جریانهای نقدی در مقایسه با درآمد برای استفاده کنند گان صورتهای مالی از اهمیت بیشتری برخوردار است. از طرفی دیگر منافع سرمایه گذاران متعدد است. در این بین اطلاع از کسب سود  )جاری –آتی ( و جریانهای نقدی، برای قشر زیادی از آنها دارای اهمیت میباشد. همچنین برای قضاوت در مورد ارزش سهام خود به اطلاعات جریانهای نقدی نیاز دارند. زیرا اغلب مدلهای ارزشیابی سهام بر مبنای ارزش فعلی جریانهای نقدی مورد انتظار آتی آنها قرار دارند. بر این اساس اطلاعات جریانهای نقدی آتی به عنوان منفعت برای سرمایه گذاران محسوب میشود. در این زمینه مایکل جنسن (1986) مدعی است “که مدیران بجای حداکثر نمودن ثروت سهامداران بدنبال کسب قدرت و اعمال کنترل بر شرکت هستند. آنها سعی میکنند شرکت رشد کند زیرا رشد شرکت باعث افزایش منابع تحت کنترل مدیریت شده و قدرت مدیریت را افزایش میدهد. بنابراین مدیریت تمایل زیادی به پرداخت وجوه نقد به سهامداران ندارد زیرا باعث کاهش منابع تحت کنترل آنها شده و قدرت مدیریت را کاهش میدهد. بنابراین آگاهی از سیاستهای مدیران شرکت راجع به تقسیم سود، سرمایه گذاری و وجوه نقد در دسترس بر پیش بینی­جریان نقدی آتی تاثیر دارد (احمدی، 1388). استانداردهای حسابداری و مفاهیم نظری گزارشگری مالی ایران، اهمیت جریانهای نقدی و لزوم پیش بینی آنها را به قرار ذیل تشریح مینماید” :اطلاعات تاریخی مربوط به جریانهای نقدی میتواند در قضاوت نسبت به مبلغ، زمان و میزان اطمینان از تحقق جریانهای نقدی آتی به استفاده کنندگان صورتهای مالی کمک میکند. اطلاعات مزبور بیانگر چگونگی ارتباط بین سودآوری واحد تجاری و توان آن جهت ایجاد وجه نقد و در نتیجه مشخص کننده کیفیت سود تحصیل شده توسط واحد تجاری است. علاوه بر این، تحلیل گران و دیگر استفاده کنندگان اطلاعات مالی اغلب به طور رسمی و یا غیر رسمی مدلهایی را برای ارزیابی و مقایسه ارزش فعلی جریانهای وجه نقد آتی به کار میبرند. بدین ترتیب ارائه اطلاعات که میتواند قدرت توضیحی و پیش بینی کنندگی از جهت انعطاف پذیری مالی شرکتها را در اختیار استفاده کنندگان قرار دهد را الزامی تلقی نموده اند (سازمان حسابرسی، 1388). طبق فرضیه اطلاعات جریان نقدی، تغییرات در سود سهام، اطلاعاتی دربارۀ جریانات نقدی شرکت در بر دارد و مدیریت از آن برای انتقال اطلاعات داخلی دربارۀ جریانات نقدی در دسترس شرکت به سایر افراد ذینفع در بازار استفاده می نماید .براساس این فرضیه تغییر در سود سهام منجر به تغییر در جریان نقدی شرکت شده و در نتیجه واکنش بازار به تغییرات سود سهام شرکت را نشان میدهد (چالاکی، 1382). نتایج تحقیقات نشان میدهد که مدیریت جریانهای نقد، فرصت سرمایه گذاری و سیاست تقسیم سود از جمله ابزارهای اطلاعاتی قابل توجه برای مدیران و سرمایه گذاران است که از اهمیت فوق العاده ای در به حداکثر رساندن ثروت سهامداران، بالا بردن انگیزه برای سرمایه گذاری و تامین مالی داخلی بر خوردارند )فردیناند و کلی، 1999 (.همچنین از نظر ماتین و پتی ) 2000 ( معیارهای قدیمی حسابداری از قبیل سود هر سهم و بازده داراییها به تنهایی نمیتوانند بیانگر عملکرد واحد تجاری باشند، بلکه این معیارها باید در کنار معیارهایی از قبیل جریانهای نقدی آزاد واحد تجاری به کار برده شوند. زیرا در حالی که سود، مکرراً توسط مدیران واحدهای تجاری دستکاری میگردد، کتمان و دستکاری جریانهای نقدی آزاد بسیار دشوار می باشد. از سوی دیگر هدف مدیران شرکتها همواره افزایش ثروت سهامداران است و مناسب بودن توزیع وجه نقد
می باشد. بنابراین تصمیمات مالی متفاوت آنها نیز بایستی در راستای تحقق این هدف اتخاذ گردند. به عبارت دیگر هر یک از اتخاذ کنندگان دو خط مشی عمده تقسیم سود، انتظار دارند که با تصمیم خود تاثیر مثبتی روی قیمت سهام  )ثروت سهامداران ( بگذارند (خادم، 1380). اطلاعاتی که سرمایه گذاران را قادر می سازد تا درباره توزیع وجه نقدآتی پیش بینی کنند، اطلاعات اصلی هستند. بنابراین تصمیم شرکت برای توزیع وجه نقد در هر دوره براساس چندین عامل خواهد بود. این مساله که چه مقدار از جریان نقدی برای سهامداران مصرف شود و چه مقدار به اعتباردهندگان تعلق گیرد. بستگی به سیاست تامین مالی شرکت دارد. به طور کلی توزیع وجه نقد به خارج از بنگاه در بلندمدت باید ظرفیت ایجاد جریان وجوه نقد آتی به داخل بنگاه را منعکس نماید. براین اساس سرمایه گذاران علاقمند هستند اطلاعاتی راجع به انواع جریانات نقدی ورودی و خروجی بشرح زیر داشته باشند: 1.جریانهای نقدی مربوط به عملیات جاری موسسه 2.جریانهای نقدی اتفاقی که به عملیات جاری شرکت مربوط نمی شود و ناشی از وقایع غیر منتظره است 3.جریانهای نقدی مورد نیاز برای افزایش تسهیلات عملیاتی وموجودیها یا جریانهای حاصل از فروش آنها وقتی که برای عملیات آتی مورد نیاز نباشد 4.جریانهای نقدی بدست آمده از دارندگان اوراق قرضه و سهام یا جریانهای نقدی مورد نیاز برای بازپرداخت اوراق قرضه 5.پرداختهای بهره و سود سهام ممکن است بتوانند پیش بینی های بهتری از سطوح توزیع سودآوری آتی به عمل آورند .پرداخت سود نقدی به سهامداران بعد از اینکه جریانهای نقدی مورد انتظار، مورد پیش بینی قرار گرفت را میتوان به عنوان وجه نقد در دسترس در نظر گرفت. البته باید نیازهای شرکت به نگهداری وجه نقد یا افزایش وجه نقد موجود مورد توجه قرار گیرد. برای اینکه سرمایه گذار بتواند در مورد جریانهای نقدی مورد انتظار شرکت اظهارنظر نماید باید علاوه بر آگاهی از جریانهای نقدی گذشته. درباره سیاست تقسیم سود شرکت، سیاست سرمایه گذاری شرکت و نیز سیاست شرکت راجع به نقد در دسترس آگاهی داشته باشد.